week 16 Komen en gaan
Vrijdag beginnen we vroeg met een vergadering-de eerste sinds eind 2008- van de Stichting Wassenaarse Hulpverlening, die een sociaal fonds beheert dat een oude Wassenaarse familie, Snouckart van Scharburg, ter beschikking heeft gesteld om de minvermogenden in Wassenaar te helpen met een kleine geste zoals een Kerstpakket. Daarbij valt te denken aan bijstandstrekkers maar ook evt anderen die het moeilijk hebben. Met de rente op het belegde fondskapitaal kunnen we in goed overleg familie en gemeente makkelijk de pakketten financieren en een enkele keer iets extra’s doen. In januari is de oude baron overleden na een rijk en gevuld leven en met zijn zoon zetten we deze onderneming (ook wel bijgenaamd het burgemeestersfonds, maar doet geen recht aan deze bijzondere familie) voort. Ik vraag de ambtenaar sociale zaken van de gemeente in kaart te brengen welke relatie er is met andere sociale initiatieven in het dorp zoals het Kerstfonds en ook na te gaan hoe we degenen die de 65 zijn gepasseerd en wellicht toch een extraatje verdienen kunnen blijven vinden na recente wetswijzigingen.
Daarna nog een traditie, zij het nieuwer: de stichting Ad Gloriam Pavonis die zich bezig houdt met het in-en exterieur van ons raadhuis de Paauw. We (voorganger Piet Hein Schoute, Maya Meijer, Frits Duparc en archivaris Carla de Glopper) zijn ver met plannen voor de tuin en de beelden daarin rond de Paauw en vragen de medewerkers van de gemeente een plan te maken dat deels met gemeentelijk geld, deels met particuliere fondsen moet worden gefinancierd. Daarna zal de omgeving van de Paauw in oude luister zijn hersteld.
Ik overleg met de afdeling primair proces over allerhande vergunningskwesties maar ook over de a.s. verkiezingen van 9 juni. Die moeten qua uniforme toepassing van procedures en het tellen zo mogelijk iets beter verlopen dan die 3 maart. We gaan nog meer voorlichting doen en de voorzitters van de stembureau trainen.
Tussen de middag een mooie ceremonie in stralend weer. Met de Amerikaanse ambassadeur en collega van Aartsen plant ik een eik aan de rand van het terrein van de nieuwe VS Ambassade.
Symbool voor de vergroening die we met zijn allen dit gebied ook willen laten doormaken, en mooi daags na Earth Day. Fay Levin-Hartog is door de vulkaan later in Nederland aangekomen, maar nu lukt het toch nog daags na de geplande datum. Met een paar raadsleden, buurtbewoners en pers zitten we aangenaam op het zonovergoten terras van tennisclub Marlot die ook het nodige heeft te ondergaan van het nu afgeronde bouwrijp maken van de gronden. De koffie vooraf en het broodje na afloop smaken heel goed, dank Marlot! Radio/TV West stelt de hamvraag na het planten: wanneer gaat we gebouwd worden. Die is nog steeds lastig te beantwoorden, blijkt ook na het bezoek later in de week van een team van OBO, de gebouwenclub van State (BZ Washington).
Haastig op de fiets terug naar de lokale driehoek met politie en OM. We blikken terug op Oudjaar, vooruit naar de WK en nemen de nota over handhaving horeca door. Die gaat nu echt in procedure en wordt eind mei openbaar. Met Alexander loop ik diverse kabinets en communicatie zaken door, een periodiek voortgangsgesprek, moet je een goede gewoonte van maken. Gelukkig konden we samen op de fiets van Duindigt naar de Paauw al beginnen.
Ik ruim nog een paar uur stukken en plichten weg en kan, relatief, vroeg naar huis. Met de familie op de bank voor een serie thrillers op DVD kan ik nog ontspannen naar het Nationale Toneel voor de voorstelling Dieren. Gaat over het behandelen van vrouwen als object, niet iets om echt vrolijk van te worden. De schrijfster Elfriede Jellinek staat daar ook niet om bekend…
Het weekeinde wordt druk. Het bloemcorso in Teylingen moet sneuvelen-excuus collega Sanders- om nog wat huiselijke plichten in Wassenaar en Den Haag te vervullen. ‘s Middags moet ik teruggrijpen op mijn verleden als kamerlid met deelname aan een panel in het kader van de Afrikadag van de Evert Vermeer Stichting over vredesoperaties in Afrika. Leuk om het oude vak weer eens op te nemen, na wat lees-en mailwerk lukt dat ook wel. Met kamerlid Angelien Eysink , de directeur van CORDAID en een militair historicus is het aardig debatteren. Wel jammer van de halflege collegezaal in de Haagse hogeschool en ook de buiten uitbundig stralende zon leidt af.
Ik fiets op en neer naar station Voorschoten (Wassenaar, gaat komen..) en merk dat er in het weekeinde veel minder treinen naar Den Haag gaan. Toch nog ruim op tijd. Thuis hebben we onverwacht een Deense logee met 9 jarig zoontje. Bolette is oud collega uit mijn cultuurambassadeurstijd, en moest een reis naar de VS cancellen vanwege de vulkaan. Dan maar met de auto naar Europa, om te beginnen in Nederland. Leuk haar voor de tweede keer te ontvangen, Aurel van 16 spreekt geen Deens en Nicolas geen Nederlands, dus de conversatie gaat in het Engels en met handen en voeten. ‘s Avonds kan Bolette mee naar het “huisconcert” dat nu is uitgeweken naar de Paauw omdat er velen hebben aangenomen. Een Nederlands-Deens duo (zang/alt en gitaar) speelt Spaanse klassieke muziek uit de 20e eeuw, het klinkt goed en de 80 gasten zijn tevreden. Daar horen lokale politici, Wassenaarders en ambassadeurs bij. Iets na elven naar huis-dank aan de bodes- en met Bolette op de bank nog napraten over de dag.
Zondag na gezamenlijk ontbijt vertrekken de Deense vrienden voor een dag Keukenhof en breng ik Marleen voor de gezelligheid naar het PVDA congres in Nijmegen. Er rijden treinen maar samen in een auto kun je prettig bijpraten. In Nijmegen ga ik een uurtje aan bij vriend en collega Thom de Graaf die is bijgekomen van een met een week verlengde wereldreis naar China, leve de vulkaan. Na een korte stop over bij mijn moeder in Utrecht rijd ik om half vijf de Marielaan op.
Tien minuten daarna alweer weg naar Noordwijk waar we als nieuw college een (eerste) heidag hebben. Trainer Jim Mak, secretaris Wilma, alle wethouders en ondergetekende gaan intensief met elkaar gesprek, Jim stuurt en (ont)regelt en we leren elkaar goed kennen. Inhoud is Nieuwspoortcode, maar de notie van complimenten geven en ontvangen (“kusje”) en elkaar optimaal “gebruiken”op de sterke kanten druppelt nadien wel de organisatie en de Paauw door. Na 24 uur samenzijn is het gek maandag einde middag afscheid te nemen, maar we zien elkaar weer snel maandagavond voor de carrousel en (ingelaste) raad.
Ik ga tussendoor nog naar de eerste paal van ons nieuwe veiligheidscentrum Haaglanden de Yp. In het zonnetje is het goed toeven en leuk bijpraten met Ernst Hirsch Ballin die wel toegeeft dat twee ministeries leiden een flinke klus is. Tegelijk brengt hij in de praktijk wat velen al lang bepleiten: een veiligheidsministerie…Collega van Aartsen spreekt terecht een waarschuwend woord over de politiesterkte.
‘s Avonds pittige discussies in de carrousel, nieuwbakken wethouder Kees Tukker slaagt glansrijk voor zijn examen, met goede ambtelijke hulp. Ik heb die ook nodig-en krijg hem-omdat er vragen liggen die we als B&W pas om 21 uur tot ons nemen vanuit een brandbrief van de Wassenaarse Reddingsbrigade. Wilma piept Sytze op en ik slaag erin voorlopig bevredigende antwoorden te verstrekken. Kees Tukker pakt de losse draden snel op. Henk de Greef weert zich goed bij het bestemmingsplan villawijken, de nieuwe ploeg begint goed. Ik installeer Fred Sanders met een sobere beëdiging, hij komt een weekje later aan bod door onvrijwillig verlengd verblijf op Cuba-geen politieke connotaties, er woont familie. Half twaalf nokken we af.
Dinsdag spreek ik op initiatief van (school) moeder Eva van Rijen drie groepen van de Deyl schol aan de Middelweg toe over het beroep burgemeester, dit in het kader van de beroepenweek. De vragen zijn soms zeer to the point, soms direct ontroerend (“morst u wel eens op uw pak”). Leuk om te doen en ja hoor later in de week op Koninginnedag kom ik een paar kinderen weer tegen. De schoolleiding doet dit met enthousiasme. In het voorgesprek informeer ik naar de (licht dalende) leerlingenaantallen.
De eerste voltallige B&W in nieuwe compositie verloopt goed, zeker als Wilma de nieuw geleerde vaardigheden om grote problemen in kaart te brengen toepast met een vel met vier kwadranten. We eten een soepje en broodje. Daarna vergader ik telefonisch over de NCDO directeur die “geassessed” is.
Ik bel een Wassenaarder die iets wil opmerken over 4 mei en de Duitse ambassadeur die ook zal spreken. Ik denk dat ik er in slaag in elk geval het verschil tussen de Dam en de Schouwweg te verhelderen. Met Kees Tukker ga ik bijpraten met collega Henri Lenferink in Leiden, en stel hem aan de Leidse collegae voor. De verkeerswethouder daar is aftredend, dus een bijzonder moment. Dat blijkt ook ‘s avonds bij het bestuurlijk overleg Rijnland Route in de Beukenhof (V) waar de meeste wethouders nieuw zijn. De burgemeesters zijn goed voor de continuïteit zullen we maar denken. Hier geldt al helemaal een Nieuwspoortcode, maar helder is dat het om geld en tracé’s en fasering gaat. Er zal niets naar buiten gaan. Wel lees ik de dag erna een stevige statement uit Voorschoten. Wordt vervolgd.
’s Middags hebben we nog een constructief verlopen G.O., blij dat dat niet sneuvelt onder de landelijke disputen. Ik kan na overleg met Emy nog een uurtje naar het afscheid van “onze Nico en Pim”. Leuk is dat Jeroen Staatsen doet wat ik vorige week bij zijn wethouders deed, een korte toespraak.
Woensdagochtend ontvang ik het OBO team uit Washington op mijn kamer. Van Henk de Greef die de avond ervoor wel mee kon dineren had ik de highlights al gehoord. Nog geen spa in de grond, wel een start met de ontwerpfase. De architecte heeft ervaringen met Berlijn waar een gloednieuw gebouw hartje stad naast de Brandenburger Tor staat. De schaal en omgeving bij ons zijn (gelukkig) wel even anders..
De Ledenraad van het Koninklijk Instituut voor de Tropen verloopt snel en concreet, zodat er nog net tijd is even een boterham mee te eten en te luisteren naar de nieuwe bevlogen directeur van het Tropentheater, een uniek theater omdat het 35 % “allochtoon” bezoek heeft, uniek in Nederland.
Terug naar Wassenaar, korte stop bij Emy in de Paauw, en daarna DB Haaglanden. Er wordt nu wel met spanning gewacht op afronding van de collegeonderhandelingen her en der. Marcel Houtzager praat me bij over zijn Leidschendam/Voorburg: D66 treedt toe, hij gaat financiën doen en op RO komt ex medewerkster Wassenaar Heleen Mijdam. Leuk voor haar en een mooi breed college.
De collega van Leidschendam Voorburg blijkt gelukkig weer op de been, wij zitten links en rechts op de voorste rij van de (warme) partytent bij Kasteel Duivenvoorde. De stichting bestaat 50 jaar en dat wordt met PWA en Maxima als eregasten fraai gevierd. Het paar arriveert per fiets (uniek als de vrees bestaat dat fietsende oranjes een beeld uit het verleden wordt), en op de planken doen Herman Pleij en Gijs Scholten van Aschat en Pierre Bokma een fraai programma. Maxima wordt het toneel op gelokt als Julia, en dat doet ze onbevangen en met verve. Gastvrouw Adrienne Vriesendorp-Dutilh presenteert vlekkeloos en met flair.
Daarna een wel erg ambitieuze autotocht naar Enschede, maar belofte maakt schuld. Ik had Peter Ijzerman, vm korpschef Twente, en voorzitter van de orkestenbranche vereniging, beloofd zijn afscheidsdineetje bij te wonen. Op en neer naar Usselo is 400 km, maar ik heb er geen spijt van. Twaalf uur thuis en dan nog maar even naar de Paauw voor de laatste loodjes en de speech voor morgenochtend. Want morgen (donderdag 29) is natuurlijk lintjesregen.
Die verloopt feestelijk en (itt de dagen erna) zonnig. We hebben acht decorandi zoals dat in het jargon heet en de meesten zijn onwetend wat hen boven het hoofd hangt. Emy heeft alles weer meer dan voortreffelijk geregeld en regisseert ook ter plekke mee. Jan Pieter Becker moet nog uit zijn bed getimmerd maar ook hij kan, naast Dymphna Vree en zes fijne dorpsgenoten, zijn welverdiende lintje ophalen. Mooi is dat zo’n gebeurtenis ook emoties kan oproepen bij betrokkenen, maar ook bij directe familie en vrienden. En ook de variëteit is groot, van een schrijvende molenaar tot een musicerende topambtenaar. Bindend element is de grote inzet voor het dorp waarbij ook weer de grote samenhang en overlap tussen de verenigingen opvalt. De begrippen UVV, ANBO, WZK etc etc vallen vele malen. De heer Simonis zal ik meer dan ooit de donderdagen volgen als hij onze Princessetuin schoffelt…
Tegen twaalven de groepsfoto’s, de dronk op HM en gezellig samenzijn. Via een glaasje op het Dorpsplein bij Dymphna bij de nieuwe Italiaan op de hoek ga ik naar Amsterdam voor de bestuursvergadering NAPK. Eigenlijk was ik liever in Wassenaar gebleven, verder kletsend met de gedecoreerden.. Dat kan gelukkig nog om 6 uur bij Kieviten waar Dymphna en Jan Pieter zich laten fêteren. Wij doen dat later op de avond voor onze scheidende wethouders Pim en Nico bij Lucifer waar de blijvers, de secretaris en ondergetekenden met partners hen uit eten. Er worden mooie woorden gezegd, er wordt gelachen en een periode afgesloten. Op tijd naar bed, althans relatief, want morgen vroeg aan de bak met Koninginnedag. Ik maak me zorgen over de druilerige regen.