Gemeente Wassenaar - week 10 Nog meer afscheid, maar dan voorgoed

week 10 Nog meer afscheid, maar dan voorgoed

Vrijdagochtend probeer ik het overlijden van Hans van Mierlo verder te bevatten, maar dat lukt natuurlijk niet echt goed. Een prachtig stukje in de Volkskrant van Jan Tromp doet emoties oplaaien-wat een bijzonder mens, vol wijsheid en liefde, waarin hij royaal uitdeelde. Later op deze bizarre vrijdag geven Wouter Bos en Job Cohen hun persconferenties. Het steekt mij wel dat , zo ongevoelig, geen van beiden ook maar een woord aan Hans wijdt. Later biedt Job zijn excuses aan in Paauw&Witteman, maar de nasmaak blijft hangen. De Nederlandse politiek is een achtbaan met ongekende snelheid.

Ik ga zo goed en zo kwaad als het gaat terug naar de agenda. Bezoek aan het nieuwe, mooie pand van notariskantoor Geurts in onze dorpsmolen. Klein, en soms stoot je je hoofd, maar men zit er heel mooi. De notaris is druk, en dat is een goed  teken, want dat hoor ik ook van de “concurrent”. Ik maak kennis met de beoogde programmamanager voor het programma BETER (dienstverlening), een kwieke Voorschotense ambtenaar met een welzijnsachtergrond. Het gesprek gaat over fietsroutes en de ambities van Voorschoten en Wassenaar.

Op de fiets naar de Paauwlaan voor een gesprek aan de keukentafel met enkele initiatiefnemers voor een “upgrade” van de Wassenaarse Kust-en Zeilvereniging. Leuke plannen die nu moeten worden uitgewerkt en getoetst aan de diverse regels. Het initiatief komt uit ons dorp voort en dat maakt het, denk ik, kansrijk.

Sari van Heemskerck, oud Tweede Kamer genote, belt over een vacature in de Raad van Toezicht van het Museum van Oudheden in Leiden. Een mooi museum waar ik als Leidenaar met mijn kinderen vaak kwam. Wordt nu commerciëler en gedurfder geleid na een financiële crisis een paar jaar terug. Heb daar vertrouwen in en zeg toe met de voorzitter te spreken.

Op weg naar een 100 jarige ben ik getuige van een nare aanrijding, gelukkig zonder persoonlijke gevolgen, van een auto op de Backershagenlaan tegen een boom bij de oversteek naar het Rijnlands. Met de rector bespreek ik op de plek van het ongeval of het niet goed is nog eens naar die oversteek te kijken, en spreek af het gesprek in de Paauw voort te zetten, waarbij wij uiteraard ook de buurtvereniging zullen betrekken.

Mevrouw van Marwijk-Brachman in de Ridderhof is een flinke vrouw die nog kan genieten van al het bezoek en de bloemenhulde waar wij als gemeente ook aan meedoen. Haar leven is lang maar ook met persoonlijk leed, en dat trekt in zo’n half uur voorbij.

Met een boterham in de hand fiets ik van de Paauw naar het kantoor van de WBS, om met Ad Zopfi “met de benen op tafel” te spreken. Met Ad doe je altijd een duik in de historie en de emotie. Een man met opvattingen, geen grijze muis. Communicatie en overleg zijn ook hier de sleutel tot goed contact. We hebben als gemeente onze twee woningbouwverenigingen broodnodig. Ik vind de uiteenlopende historie van de twee erg interessant en ben blij het initiatief genomen te hebben voor wat verlate “kennismakingsbezoeken”.

Tegenover Ad loop ik, op afspraak, bij mijn huisarts binnen in het Gezondheidscentrum voor een nagesprek over de periodieke controle. Gelukkig wijzen de proeven niet op slechte zaken , en daar moet je dankbaar voor zijn. Om 4 uur komen John en Sonja Manheim napraten over het prachtige lintje dat ik John dinsdag bij het CIDI afscheid mocht opspelden. Ze hebben, heel attent, een cadeautje bij zich, een ingelijste foto van Marleen, door John als “mijn koningin”aangeduid. Nu is het mijn beurt ontroerd te zijn. Gouden mensen en het lintje is meer dan verdiend.

Thuis kook ik een niet al te gezonde, maar wel lekker vette hap voor mij en  Aurel-Marleen eet met haar studiegenoten in Amsterdam. Zaterdag lekker in het dorp fietsen en wandelen, inkopen en hier en daar een praatje, bijvoorbeeld bij een kapperszaak. ‘s Avonds geen TEFAF maar wel het Rotterdam gala, op uitnodiging van Wassenaarse Rotterdammers.

Daarvoor rijd ik Marleen naar het partijbureau van de PVDA in Amsterdam aan de Herengracht 54 waar zij voor de programmacommissie uit haar vak inspreekt, ik loop een paar huizen verder naar “huize van Mierlo”, Herengracht 38 , gooi de condoleancebrief voor Connie en de kinderen in de bus en sta even stil.  Herinneringen aan veel momenten daar aan die gracht zoals in 1996  toen Hans Minister van BZ was en de fractieleden die buitenland deden thuis had uitgenodigd. Met prachtig weer aten we buiten op de stoep, onvergetelijk.. Rotterdam is mooi: het Rotterdams Philharmonisch onder Canadese leiding met een vooruitblik-hard nodig-op de lente, de Pastorale.

Aan de Wassenaarse familietafel is het daarna gezellig toeven. Veel Haagse (ex?) politic en hoogmogenden in black tie en galadress. De burgemeester van Rotterdam en de voorganger spreken over… de uitslag?

Zondag een vroege kerkdienst in Alkmaar vanwege een familiefeestje; mijn schoonvader is 50 jaar predikant. Aan het einde van de dienst reikt collega Bruinooge van Alkmaar een k.o. uit, altijd leuk te zien hoe anderen dat doen. Ik trek me even uit de familiekring terug voor een coach gesprek met D66 Alkmaar. Halverwege de middag thuis en dan hard aan het werk, slechts onderbroken voor, jawel, Studio Sport en de Chinees. Kan het Nederlandser?

Maandag overleg na overleg, w.o. politie , brandweer, griffier en secretaris. Je zit er dan direct goed in. Om half twee stap ik in mijn auto voor de lange rit naar Nijmegen waar collega Thom de Graaf mij heeft uitgenodigd voor de uitreiking van “zijn” Vrede van Nijmegen penning aan oud Commissievoorzitter Jacques Delors., Deze, over de 80, houdt een indrukwekkende dankrede. Na afloop een ontvangst en diner in het mooie historische stadhuis. Niet alles is gelukkig weggebombardeerd. Om half tien in de stromende regen naar huis, blij dat ik veilig arriveer.

Dinsdag komt voorzitter baron van Heemstra van het Museum van Oudheden langs. Ik besluit het te doen, en zal de raad inlichten conform de bestaande procedures. Door het wegvallen van twee andere zwaardere nevenfuncties is er ook ruimte, en dit is 4x per jaar een anderhalf uur vlakbij.

Daarna B&W, een wat onbestemde sfeer zo in de overgangsperiode van oud naar nieuw. We spreken goed over twee grote onderwerpen: de aanpak van het Gemeentekantoor waar echt iets aan moet gebeuren voor een eigentijdse werkplek en de onderling samenhangende problematiek van Oostdorp/buurtvereniging/SJW/SKW, boksschool/sporthaal Mansveltkade etc.

Goed om daar nu eens langer over te spreken. ‘s Middags buig ik me over de financiële afronding van de ontruiming van het VS- ambassadeterrein en ontvang twee van de drie sponsoren van onze Nieuwe Haagse Schoolcollectie. Met bloemen en een boek over Kees Verkade gaan ze gelukkig niet met lege handen huiswaarts. Henk de Greef en ik zijn hen zeer dankbaar en laten dat ook weten.

Het nieuwe Presidium maakt  rond zessen een rustige start, twee nieuwe gezichten, nieuwe plekken aan tafel, maar wel hakken we knopen over de vergaderorde en systematiek van de Raad. Laten we het maar eens iets anders gaan proberen met behoud van het goede van het “oude” systeem. We doen het straks iets meer commissie-achtig zonder de minpunten van het oude stelsel. ‘s Avonds onverwacht vrij, misverstand over een datum voor de opera Hans en Grietje. Het zij zo. Tijd is kostbaar, en mail en papieren wachten.Woensdag overleg met wethouder EZ over standplaatsen, een onderwerp dat regelmatig voor discussie zorgt. Een goede evaluatie zou welkom zijn. De onvolprezen Wassenaarse videoclub biedt het traditionele DVD jaarverslag aan, een schitterende compilatie van hoogtepunten van het afgelopen jaar. Het zijn noeste en stille werkers op de achtergrond, maar vergis je niet: de high tech technieken worden goed bijgehouden. Ik filosofeer hardop over een mogelijkheid ook het niet gebruikte beeldmateriaal te tonen aan de Wassenaarders. Misschien in financieel betere tijden een lokale Oudheidkamer zoals elders in ons land?

Cultuurmakelaar uit Leiden, Erica Haffmans, vraagt advies over een breinstorm over het cultuurbeleid van een centrumstad en de regio.  Met de directeur van de brancheorganisatie voor podiumkunsten bezoek ik directeur Kunsten van OCW. Op het kantoor van Haaglanden werk ik een welkom uurtje stukken en telefoontjes weg, waarna het DB Haaglanden. Ook daar enige opwinding in het gewoonlijk rustig bestuurlijke gezelschap: hoe zullen de colleges worden samengesteld en wie komen terug of vallen uit? Ik telefoneer later met een partijgenoot uit Leidschendam/Voorburg. Het is overal weer anders, dat is de enige zekerheid.

In de Paauw een ingelast moment met secretaris Wilma Atsma die zich-en de organisatie-ook voorbereidt op een nieuw college. En uiteraard hoor ik over de Wassenaarse situatie het nodige van deze en gene. Ik fiets naar “Ierland” voor de receptie voor de nationale dag, en bots tegen Haags wethouder Frits Huffnagel op. Ook met hem het bekende onderwerp: wie met wie en waarom. Den Haag is lastig.  Wederom de smoking aan voor het Pieterskerkgala in Leiden. De voorzitter van de Vriendenstichting Gert Jan Kramer is verhinderd en vroeg mij de avond voor te zitten en aan elkaar te praten. Weer eens wat anders en ik vertel mooie dingen over deze prachtige kerk. Veel Leidenaren maar ook mensen van buiten, w.o. Wassenaar. De tafels zijn “verkocht” voor het goede doel van de restauratie. Half twaalf thuis.

Donderdag een dag die anders loopt dan voorzien. Ben uitgenodigd voor de uitvaart van Hans van Mierlo, en dat betekent de agenda omgooien. Tijdig met de trein in Amsterdam en daarna een serie indrukwekkende momenten in de Mozes-en Aaronkerk, Zorgvliedt en de condoleancebijeenkomst in, waar anders met Hans, rol in de Achterkant van het Gelijk, dan in de Rode Hoed, op steenworpafstand van zijn Herengracht 38? Veel partijgenoten maar evenzoveel anderen want Hans deed veel en deelde veel.

Vol van indrukken in de trein naar Hilversum voor NCRV Stand.Café waar ik eens in de twee maanden stamgast ben. Gelukkig mag ik beginnen iets te vertellen over deze bijzonder dag, had het anders kaal gevonden. Terug in het Haagse via een hapje eten bij de Britse Ambassadeur aan Plein 1813 naar het station Voorschoten waar mijn mooie nieuwe fiets-dank Henk, dank gemeenteraad-trouw staat te wachten. Ik sla nog even niet links af naar Wassenaar maar doe een gesprekje met een Voorschotenaar over de uitslag en de vooruitzichten daar. Leerzaam. Half twaalf thuis, en wel toe aan de verkwikkende slaap.

Snel naar...