Gemeente Wassenaar - week 41 Een inktzwarte week

week 41 Een inktzwarte week

De week begint  in de routine: naar Zoetermeer waar vrijdagochtend 9 uur een bestuurlijk overleg dienstverlening plaats vindt o.l.v. een Zoetermeerse wethouder in het gips. We spreken over diverse gemeentelijke diensten (call center, bedrijvenportaal, niet plaatsgebonden burgerzaken service) die soms beter en efficiënter gezamenlijk (Haaglanden, Lansingerland en Voorschoten) kunnen worden aangeboden. Het is wel lastig om zelfs als de business case goed is, echte vooruitgang te boeken. Het lijkt wel of overal allerlei gremia met dezelfde zaken bezig zijn en de bal meer rond dan vooruit wordt gespeeld. Ik loop de kamer van collega Jan Waaijer binnen om even bij te praten, zo iets komt heel zelden voor. Terug krijg ik een lift van onze manager BETER, Hanneke de Winter. Een rustig gesprek in de auto, ook dat komt te weinig voor.

Daarna koffie in de Paauw met oude makkers/collegae die na recent pensioen weer in Marlot (voorheen Wassenaar) wonen. Het gesprek is kort en intens. Tussen de middag een gesprek over onze ervaringen als Wassenaar met de Millennium status en de lessen die Oegstgeest daar eventueel uit kan halen. Wethouder Betty van Oortmerssen  en raadslid Lia de Ridder, beiden partijgenoten, komen hun licht opsteken. Uiteraard spreken we ook over de ontwikkelingen in (politiek en bestuurlijk) Oegstgeest en de regio.

Om 15 uur vergader ik in Amsterdam , Sarphatistraat, met het bestuur van de brancheorganisatie o.m. over de nieuwe directeur. Die gaat ook ons bestuur werk uit handen nemen. Ze komt van een heel andere branche, de slagersbranche. Na een paar grappen daarover hebben we nu alleen maar bewondering voor haar vakvrouwschap. Ik lever een cadeautje af bij mijn dochter die vlak achter het onderkomen van de NAPK woont, achter Carré. Haar vriend wordt 30. Om 7 uur thuis en eindelijk weer eens een vrijdagavond gewoon op de bank hangen met kranten, TV en kletsen.

Zaterdag vroeg boodschappen, want Leiden’s ontzet roept.  Volgend jaar misschien maar eens echt de Reveille, nu de ontvangst op het stadhuis, de maaltijd op Minerva en een stukje optocht in de Breestraat. Een mooie traditie. Op de fiets terug passeer ik op zowel heen-als terugweg de drukke rommelmarkt/beurs in de Messiaskerk, opbrengst goede doelen en de kerk. Ik scoor een paar boeken en laat me door Cees Tukker overheerlijke oliebollen aanpraten. Goed gebakken Cees!

Naar de Tweede Kamer, symposium over de Nederlands-Vlaamse betrekkingen, ik zit naast Jan Schinkelshoek , CDA Kamerlid die dit onderwerp speciaal ter harte gaat. Voortijdig weg want langs mijn 92 jarige moeder die blij is eens iemand op etenstijd over de vloer te hebben. Dat komt echt heel weinig voor. We praten bij tegen een zwarter wordend decor van regen en duisternis. De avond begint licht, het nieuwe podium Vredenburg (de “rode doos”) herbergt het nieuwe Utrechtse orkest waarvan ik voorzitter mag zijn. Meer erevoorzitter want al het werk wordt gedaan door de culturele ondernemer Bart van Meijl en zijn vrouw Chantal (Hakbijl), secretaris van het bestuur. CDA kamerlid Nicolien van Vroonhoven, goed bekend met Wassenaar, zit er ook in. Aleid Wolfsen, de collega van Utrecht en gedeputeerde Anneke Raven spreken. De zaal is niet uitverkocht, wel goed gevuld. De muziek van Strawinsky en Ravel heel mooi, transparant op oude instrumenten. Dirigent Johannis Leertouwer is op dreef ook als pedagoog.

Na een half uurtje napraten en een spatje slaat het noodlot toe. Ik zie op de display van mijn mobiel, altijd bij me en regelmatig geraadpleegd, dat politiechef Loek Hogeboom, heeft gebeld. Op de parkeerplaats bel ik terug: een naar het zich laat aanzien zeer ernstig ongeval op de Landscheidingsgweg met een dode, wellicht twee. Verder weinig bekend over toedracht, laat staan slachtoffers. Ik rijd door stormachtige regen terug naar Wassenaar met een naar gevoel. Thuis blijkt teletekst op de NOS en TV West  niet veel extra info te hebben, in 1 bericht 6 auto’s, een ander, naar later blijkt, juist, 1 auto. Ik bel de politie niet verder, ze zullen met andere hulpverleners hun werk doen en daar ben ik niet nodig. Grote dank voor de professionele bijdrage van de hulpdiensten. Toch wel ongerust naar bed.

Zondagochtend meer telefoontjes over het ongeval en dan rinkelt de mobiel, de politiechef met meer details die me de adem benemen. Bekende namen passeren o.w. die van mensen verderop in de straat van wie de zoon betrokken, maar thuis is. Ik haast me naar hun huis en word daar in anderhalf uur en met veel koffie bijgepraat. Ik besef langzaam maar zeker de enorme draagwijdte van deze tragedie, en zet me aan een eindeloze reeks telefoontjes, afwegingen en handelingen. De moeilijkste zijn natuurlijk die met de ouders van de dodelijke slachtoffers, maar het moet. En als het moet, kan het. Ook bel ik met de ouders van de chaufferende jongen, die hebben op hun eigen manier ook een ramp te verwerken. De rector van het Rijnlands Lyceum is me bij dit alles  een enorme steun, hij is al volop bezig met goed nadenken en handelen, o.m. over wat er maandag op school dient te gebeuren.

‘s Avonds fiets ik met een bloemetje langs het adres van een van de getroffen ouders en tref op het pad naar de voordeur de moeder die ik als enige ook wel persoonlijk ken. Dat is een heftig moment, dan komt de ramp nog dichterbij. De zondagavond verloopt verder wat onwezenlijk, ander werk ligt te wachten en kan niet eindeloos uitgesteld. Moeilijk je hoofd erbij te houden en dat blijft zo de hele week. Rector Jan Leuiken belt om mij persoonlijk uit te nodigen voor de ochtendsessie op school ter herdenking van de oud 6 VWO leerlingen.

Zo gaat de zondag bijna naadloos in de maandag over. Voor het bezoek aan school een gesprek over de samenwerking met Voorschoten, dat we drastisch inkorten. De Stuurgroep komt eraan. Ik fiets naar school en tref een enorme hoeveelheid leerlingen in de hal aan, perfect voorbereid, maar belangrijkste is de warmte en persoonlijke inzet van de schoolleiding en docenten. De rector spreekt geserreerd maar uit het hart en een ex 6 VWO leerling durft het aan iets te zeggen, knap,  en in de loop van de week zullen we nog veel meer voorbeelden van jeugdige dapperheid en moed zien, goed om dat naast die zo bekende en afgezaagde beelden van jeugdige onvolwassenheid te zetten. De bij het ongeval betrokken groep zal snel volwassen zijn geworden..

De rest van de maandag gaat snel in de routine voorbij, vele p.o.’s, driehoeken en wat niet al aan lopende zaken. Een D66 burgemeesterskandidaat, zelf oud burgemeester, komt langs. Het bestuur van de vereniging kunsthistorici Vlaamse en Hollandse meesters komt samen in het gebouw van het Koninklijk Archief dichtbij Den Haag CS. Daarna jaardiner van CODART in de Witte. Aan tafel toch ook weer veel over het ongeluk, een der ochtendkranten pakte groot uit op p.3. Met de trein terug rond 22 uur en na mails en stukken laat en wat woelend in bed.

Dinsdag Stuurgroep Voorschoten-Leidschendam/Voorburg en onze eigen gemeente. De collegae burgemeesters leven mee, hebben mogelijk vergelijkbare ervaringen. Die wissel je dan uit en daar leer je soms ook echt van. B&W is een beetje een pressure cooker, want we spreken tussen de middag als volledig college  met de procesbegeleider van de werving en selectie nieuwe secretaris.

Daarna een lang gesprek met de auteur van een jubileumboek over Duinrell, een echte Wassenaader, dhr Dietz,  die meeleeft met het ongeluk. Hij zegt anders wel te willen terugkomen, maar we gaan door en maken er een goed gesprek van over de (on) hebbelijkheden en gewoontes van diverse spelers in de ingewikkelde driehoek Duinrell/buurt/gemeente. Wordt vast een mooi boek, hij heeft voorbeelden bij zich.

Duitse receptie tgv 60 jaar Bondsrepubliek en 20 jaar Val van de Muur. Ik spreek o.m. met de Chinese Ambassadeur, en enkele andere Wassenaarders. Maxime Verhagen is opvallend lang à 2 doende met Ambassadeur Laufer. Na een maaltijd thuis rijd ik naar Amsterdam voor een concert van altvioliste Esther Apituley. Ook in de Kleine Zaal is de akoestiek mooi. Een violiste met een tapdancer is toch een vrij zeldzame combi.

Terug een paar telefoontjes, uiteraard hands free. Woensdag onverwacht een uur “vrij” want geen Bestuurlijke Stuurgroep Regionalisering Brandweer, er zijn nog geen echt nieuwe stukken. Ik kan een paar dingen in het dorp doen waar zaterdag geen tijd voor was. In de Paauw kan ik veel afwerken, wethouder Henk de Greef lopen samen een paar RO dossiers langs waar het nuttig is dat de burgemeester op de hoogte is en soms kan interveniëren. Van mijn kant breng ik o.m. Duindigt/OVG in. Er lijkt eindelijk enige beweging, maar prijs de dag niet voordat enz.

Een boterham met directeur Ad Zopfi van de Wassenaarse  Bouwstichting. Een imponerende en aparte man, begeesterd bouwer en met het (kritische) hart op de tong. Hij maakt daarvan geen moordkuil. Vroeg naar Haaglanden i.v.m. de opening van een kunsttentoonstelling in het kantoorpand van het regiobestuur. Ik doe de toespraak als portefeuillehouder facilitaire zaken en personeel. We moeten ons in dat verband buigen over de wijze van opvolging van Andries Bartels die na 30 jaar !) regiobestuur eerdaags vertrekt. Het wordt ook zijn laatste DB. Daar veel aan de orde, van jeugdzorg tot een tweede oeververbinding naar Rotterdam aan de westzijde. Rond vieren klaar en weer eens met Jozias van Aartsen bijgepraat. Al snel komt het gesprek op ons beider oude liefde, BZ. Ik vertel hem dat ik het eerste lintje sinds 1995 uitreikte aan een Wassenaarder, hij deed dat als Minister van LNV ook in die jaren. Nu is het stelsel geheel anders en is een ambtelijke onderscheiding zeer zeldzaam.

In de Paauw telefoons en stukken, o.m. over het regionale bedrijvenloket dat stroperig voortgaat. Thuis heb ik kookbeurt, de zalm lukt. Via de opening van ArtI09 in de Haagse Fokker Terminal rijd ik naar Rotterdam waar Scapino een première heeft. Mooi “geschiedkundig” werk. In de zaal oude bekenden uit de cultuurwereld (de BZ attaché’s ) maar ook VNG directeur Ralph Pans. Hij bevestigt de goede PR voor Wassenaar van het burgemeesterscongres vorige week donderdag. Het lijkt wel een eeuw geleden. Wat gespannen naar bed.

Donderdag de dag van de eerste begrafenis. Het is zoals de pastoor van de Goede Herder Kerk zal opmerken 5 graden kouder maar wel mooier en droger dan gisteren. Het dorp ligt er stralend bij in de herfst. Voor de gang naar de kerk nog een p.o. beleid, deels gewijd aan brandweerzaken w.o. de regiovorming en de validatie (wat gaat er op welke voorwaarden uit Wassenaar over?), een p.o. bedrijfsbureau en het uitzwaaien van Courtney van Rij-Smith, die zoveel jaren met succes de Welcome Basket verzorgde.

We gaan door met “iets” lichters vanaf 2010. Ik zet mijn fiets tegen de groene haag bij de Goede Herder. Toezichthouders van de gemeente en de politie handhaven hulpvaardig en servicegericht. Binnen is het stampvol en warm. Pastoor Hagen en de bevriende Haagse dominee werken goed samen en verzorgen een vlekkeloze, warme en betrokken dienst. Hartverscheurend zijn de verhalen over Saskia zoals die deels door de vrienden en vriendinnen maar ook door –hoe knap- de directe familie worden verteld. Petje af voor die moed. De gang naar het graf is niet het feest wat we bij haar bedenken zegt de pastoor mooi. Vele honderden staan om dat graf heen als een deken van warmte om de familie en naaste vrienden. Ik hoop zo dat die deken warmte mag blijven geven. In de Wittenburg condoleer ik de familie. Wat was ik er precies een week na het burgemeesterscongres, graag niet geweest.

Terug op de fiets probeer ik om te schakelen naar de laatste twee verplichtingen, een gesprek met een Statenlid en een telefonische vergadering over een arbeidsvoorwaardenzaak m.b.t. een zieke directeur van een organisatie waar ik bestuurslid ben. De Paauw is verlaten als ik om 7 uur wegfiets. Ook vanavond kookbeurt na een late shopping expeditie. Thuis aan het werk tot Marleen thuiskomt en Haarlemse vrienden die op de Haagse kunstbeurs met hun stand staan nog even een glas wijn komen drinken, op weg naar hun logeeradres op de Storm. Laat in bed, en morgen verder in de marathon van verdriet als ook Hidde ook wordt begraven. Waarom toch dit allemaal ?

 

 

 

 

 

Snel naar...