Week 17 Buitenom of binnendoor?
Vrijdagochtend prachtig (Paas) weer. Marleen en ik besluiten op de fiets naar de Mattha üs Passion in Leiden te gaan. Onderweg is het al een feest, in de kerk wordt dat nog mooier en mooier. Zowel de nu vrijwel voltooide renovatie als de schitterende uitvoering dragen bij aan een werkelijk “opgetild” gevoel zoals Paul Witteman in het voorwoord van het programma schrijft. Behalve hij zijn er ook nog vele (oude) bekenden uit de Haagse, provinciale en lokale wereld aanwezig waardoor de koffie vooraf en de lunch op het Leidse stadhuis ietwat oneerbiedig een hoog netwerkgehalte hebben. Met Camiel Eurlings enerzijds en Leiden’s burgervader en gastheer Henri Lenferink anderzijds heb ik al een kleine “test run” voor de grote conferentie over de Rijnland Route maandag a.s. in het kader van de Integrale Benadering die het Rijk nu boven ons hoofd doet neerdalen.Buitenom of binnendoor, met de nodige variaties blijft dat wel het leidende thema de hele Paasweek. Maar eerst ‘s middags het Erbarme Dich en al het andere sublieme materiaal van Bach. Op de fiets verder naar het theehuis in de Leidse Hout waar ik voormalig collega in de Leidse gemeenteraad, Bernard Stoxen, tref. Hij exploiteert dit mooie horeca gebeuren, en al pratend suggereer ik dat hij zich ook eens oriënteert op Wassenaarse opties. Dat heeft hij al eerder gedaan, dus dat komt mooi uit. Het is lang geleden dat de partij Leiden Weer Gezellig met hem een spraakmakend raadslid had, maar wat hij nu doet is wel zo aardig. Daarna een etentje met vrienden in het Oude Tolhuysch in Oegstgeest, dichtbij “onze” A44. Het is bijna zwoel weer.
Zaterdag veel huiselijke ditjes en datjes, ‘s avonds vrienden uit Haarlem thuis te eten, dus we kunnen de wijnkelder weer in. Paaszondag sport en rust, ik bezoek mijn moeder in Utrecht en ‘s avonds blijven we lekker thuis. Goed voor de mens. Paasmaandag ‘s ochtend thuis aan de slag en ‘s middags naar cultuur (De Nieuwe Kerk) en de film (The Reader) in Amsterdam. Daarna halen we zoonlief op. The Reader stelt complexe vragen over schuld en verantwoordelijkheid in het naoorlogse Duitsland aan de hand van een verhaal dat bijna niet te verzinnen is zo apart. Thuis aan stukken en laptop.
Een gekke week met een dinsdag die eigenlijk een maandag is. Je betaalt voor het wegvallen van de maandag wel een prijs; de dag zit helemaal volgebeiteld met afspraken van de vroege ochtend tot de late avond. Ik laat dan ook maar een debat in Den Haag over kunst en engagement lopen om op de bank alle varianten van de Rijnlandroute en nog zo wat stukken door te nemen. Kijk terug op een dag waarin veel aandacht is gegaan naar processen als de samenwerking binnen B&W, maar waarin we (Marc van Dijk en ik) ook een zetje hebben kunnen en willen geven aan de dienstverlening door de gemeente aan expats. Daarbij doen we-gelukkig met succes-een beroep op vrijwilligers en bedrijven. De lijnen in Wassenaar zijn kort en dat maakt besturen ook wel weer makkelijk.
Woensdagochtend op de Paauw voor een kickstart en dan naar Huize Swaensteijn in Voorbug (Leidschendam) voor de hulpverleningsregio en het regionaal college. We buigen ons o.m. over de sterktecijfers. Zorg bestaat over de dreigende bezuinigingen op de sterkte. Juist nu de wijkagenten meer op straat zichtbaar zijn zou dat funest zijn. Dat geldt ook voor de doelstelling de criminaliteit met een kwart te verminderen, we zijn op weg maar zijn er nog niet. Dan past niet een mes in de organisatie maar steun daaraan. Naast de politie is de nieuwe meldkamer een onderwerp van zorg en aandacht-hoe betalen we het- en ook de terugblik op een “opkomstoefening”in december. Die oefeningen blijven lastig: hoe vermijd je giechelen en knorren als bestuurders die snel ongeduldig worden en houd je verbeterpunten vast. Ik zal met Sylvia ten Bosch onze gemeentelijke organisatie weer eens doorlopen, je kunt niet voorbereid genoeg zijn. Intussen heb ik te doen met collega en oud kamercollega Aleid Wolfsen die in zijn begrijpelijke menselijke geraaktheid door onterechte beschuldigingen te ver ging in zijn defensie en een krant benaderde. Zou het misschien vooral zijn juridisch geweten zijn dat opspeelt? Een leermoment zoals elke burgemeester die bij tijd en wijle heeft, maar wie heeft die niet. Het licht van de publiciteit vergroot dat moment natuurlijk wel. Zo is het bestuurlijk leven. Tussen de middag zetten we de klokken gelijk met B&W Voorschoten over “onze” RijnlandRoute. Dat gebeurt ‘s avonds, na een middagvergadering van de NCDO in Amsterdam, ook in breder kader met de collega burgemeesters van Leiden en Katwijk (en Voorschoten natuurlijk), dit ter voorbereiding op de komst van Minister Eurlings maandag 20 april. De neiging een terrasje te bezoeken na afloop bedwingen we. De discipline wordt “beloond” met neerkletterende regen een uur later. Daarna nog tot in de nacht de mail op om stukken te lezen en te maken, afgewisseld met telefoontjes.
Vroeg op, want na achten op de Paauw om Nico Alkemade en enkele van zijn CDA vrienden o.w. wethouder Hans Horlings uit Voorschoten te briefen over het overleg de vorige avond. We zijn allen met enige zorg vervuld, maar we gaan er maandag goed tegenaan. Asje van Dijk, gedeputeerde met de sleutel van onze positie richting Rijk in handen, beklimt het bordes van de Paauw en ik escorteer hem naar de CDA vrienden. Daarna een tjokvolle dag met gasten uit alle hoeken en gaten. Bernard Stoxen laat er geen gras over groeien en komt met zijn partner langs, een menukaart van de Leidse Hout onder de arm. Een interview van een uur met een expat blad wordt afgewisseld met een memorabel bezoek van een werkelijk uiterst vitale 86 jarige (me) vrouw, moeder van een oud Kamercollega die na lang in Wassenaar te hebben gewoond nu vanuit Den Haag vaak komt zwemmen. Ze heeft mede namens een groep vaste gebruikers een boodschappenlijstje van wensen voor het nieuwe bad, van een terras (goed idee) voor de koffie tot strepen op het plafond voor de rugcrawl. Ook een goed idee. Ik zal de lijst bezorgen bij bestuur en wethouder sport. Griffier Henriette Stradmeijer loopt en oogt gelukkig weer behoorlijk kwiek, en dat is een grote zorg minder want ze zat er wel doorheen met haar rug.
De werkdag eindigt feestelijk en bijzonder met een haardvuursessie over de toekomst van Wassenaar. Wat en wie zijn we nu en wat en hoe willen we zijn in 2020? Een groep van ruwweg 40+ en 50- met veelal kinderen nog op school in Wassenaar, en uiteraard in het dorp wonend en soms werkend, spreekt vrijuit en vrijmoedig over dat thema. Weliswaar door de grote opkomst niet in de burgemeesterskamer met de haard aan maar in een mooie zaal elders in de Paauw. Het is een levendige en openhartige discussie waarvan de –te grove-lijn is: tevreden met het rustige, groene en veilige karakter van het dorp, maar ondanks de nabijheid van grotere centra toch hier en daar behoefte aan een plusje. Vraag en aanbod, marketing, woonopties, het zijn maar een paar thema”s die naast verkeer en inrichting centrum de revue passeren. De bodes serveren feestelijke hapjes en drankjes en de stemming is goed, en dat mag ook wel eens. Het voorbereidend team van Natalie, Mieke Pennock en Nina heeft goede werken verricht, w.o. een prikkelende uitnodigingsbrief. Dat blijkt dus te werken.
Als ik iets na achten naar Den Haag rijd voor een dansvoorstelling met mijn petje op als voorzitter van de brancheorganisatie zie ik nog mensen op het Paauw bordes staan (na) te praten. Een goed teken. De voorstelling-Tribute to Jazz-van Dansstation Zuid uit Tilburg in het Haagse Spuitheater is laagdrempelig, traditioneel vakwerk. Wel treft me dat een van de dansers van Nederlandse nationaliteit is. Moeten we niet eens wat aan de opleiding doen of nog beter het voortraject ? Moeten RTL en anderen niet ook eens wat met deze vorm van dansen ? Vol met ideeën tuimel ik wel vermoeid van een flinke korte werkweek in bed.