Gemeente Wassenaar - week 47 Een nieuw college

week 47 Een nieuw college

De vrijdag verloopt anders dan gedacht. Een vergadering buitenshuis valt uit, en daarmee ontstaat ruimte om veel zaken in het gemeentehuis af te doen. Vooral de voorbereiding van de perspresentatie van het nieuwe college en het 11 punten plan vraagt aandacht van Natalie Kool, hoofd communicatie, en mij in goed overleg met formateur Bert Ooms en de andere onderhandelaars. De regie daarbij loopt van Bert naar gemeente en weer terug. De Telegraaf heeft het nieuws te pakken(?zo goed al rond?), jammer van het in deze tijden bijna onvermijdelijke lek. Ik bel Michiel Rahusen en Bert doet hetzelfde om onze excuses aan te bieden dat hij het in de krant heeft moeten lezen.

Ik besluit de tijd goed te gebruiken voor een uitgesteld bezoek aan Bronovo voor een check van mijn ogen. Vorige week knalde tot twee keer toe een snelbinder in het oog - geen pretje en ik ben er niet helemaal gerust op. De onvolprezen huisartsenpost in het gezondheidscentrum kon mij snel doorverwijzen. Over het Bronovo ben ik altijd tevreden, klein en overzichtelijk, goede info en een hele fijne oogarts. De diagnose is helder: er is helemaal achter het netvlies wel iets niet 100%, maar het netvlies zelf is in orde en daarachter wordt het na je 55e toch al ietsjes minder. Tsja, weer een illusie armer..

Tegen drie uur is alles onder controle op de Paauw, en kan ik op weg naar Den Haag voor een bezoek aan de vrijdagmiddag inloop (1x per maand) van ?onze?huisdesigner die voor het meubilair in de raadzaal doende is en ook de designroute met Monumentendag mee hielp te regelen, Nicole Hoekstra. In haar Haagse atelier ontvangt ze ontwerpers en andere creatievelingen. Grappige mix van mensen. Daarna even naar huis om vervolgens twee uur van de vrijdagfile te genieten op de A4 en de A1. Altijd weer feest. Ik ben via twee adressen in Amsterdam op weg naar Jan Tabak in Bussum waar de Raad van Toezicht van TELEAC bijeenkomt. Mijn echtgenote is daar lid van, en partners zijn genodigd bij het jaardiner. Tafelpresident is voorzitter Wim Deetman, nog altijd een begenadigd spreker. We logeren in Jan Tabak. ?s Ochtends fiets ik over de Blaricumse heide van Bussum naar Blaricum - prachtig natuurgebied met dito fietspaden. ?s Middags bezoeken we het Singer museum, rijden terug naar Wassenaar, boodschappen en ?s avonds een lezing over buitenplaatsen bij Heemsteedse vrienden. Zondag rusten we uit. ?s Avonds eten we met de wethouders Arie van der Lee uit- toch een weemoedig stemmend moment. Nico Alkemade verhaalt over een gezamenlijk verleden in de agrarische bonden. Hij heeft een kistje druiven uit het Westland, de geboorteplek van Arie, bij zich. Heel persoonlijk en attent. Jammer om halverwege de avond op te moeten stappen en nog op en neer naar Amsterdam te rijden, maar Aurel moet toch ook weer morgen naar school..

Maandagochtend begunstigd door de herfstzon staat het nieuwe college klaar om te worden gepresenteerd. Binnen voor de tekst, buiten voor de foto's. Bert Ooms, Meindert Stolk en Willem van Moort lichten de verdeling van de posten toe en de 11 punten. Er is veel belangstelling van de pers. Menigeen feliciteert Marc van Dijk en Henk de Greef al met hun aanstaande verkiezing tot wethouder. Dat doen we overigens pas formeel maandagavond 1 december. De stemming is feestelijk, maar na terugkomst in mijn kamer betrap ik me erop even naar de auto van Arie van der Lee te kijken en te beseffen dat die er binnenkort niet meer dagelijks staat. Je went aan elkaar, maar aan alles komt een eind. Ik praat kort na met Henk de Greef over een onderwerp dat ons bindt. Daarna snel op de fiets naar de Bloemcampschool. Ik val met mijn neus in de boter of beter gezegd de chocola want de tweeling Pol en Cas uit groep 5 is jarig. Ik praat met groep 8 over respect in het kader van de Dag van het Respect vorige week. Thema's liggen voor de hand: pesten, slecht gedrag naar anderen, geweld, kortom: alles dat voortkomt uit gebrek aan respect voor de medemens. Opvallend is dat slecht gedrag naar dieren door de kinderen zelf vaak wordt genoemd. Ook dat Wassenaarse kinderen soms voor ?kakkers? worden uitgescholden,

Met hoofd p&o bereid ik het aanstaande Georganiseerd Overleg met de werknemersdelegatie van de gemeente en de bonden voor, en bespreek andere personeelsaangelegenheden. Lunch met Jeanne Wikler, oud BZ- collega en cultureel attachée in New York , werkt daar nog steeds als cultureel ondernemer. De middag vult zich met een reeks gesprekken, dhr Schepers over een fraaie foto die hij ooit van de Paauw maakte op een prachtige winterochtend en een bijpassend gedicht 'Zonnewende', een vertegenwoordiger van de KNAW over NIAS zaken (onze Wassenaarse universiteit) en een kwieke mevrouw die een service centrum voor expats wil opzetten en denkt een gat in de markt te hebben ontdekt (waar ze een punt mee heeft). Eind van de middag rijd ik op en neer naar Haarlem voor de Toneelschuur. 's Avonds een belangrijke bijeenkomst in de brandweerkazerne: op de traditionele maandagse korpsavond spreek ik samen met regiocommandant Rob Brons en kwartiermaker Camille Michel het korps inclusief de belangrijke vrijwilligers toe . Er leven veel vragen over de regiovorming en de gevolgen daarvan voor het Wassenaarse korps in het algemeen en het personeel in het bijzonder: rechtspositie, taken, rechten, de korpsleiding. We slagen er in veel van die vragen te beantwoorden en vooral goed te communiceren. Daaraan heeft het de laatste maanden misschien wat ontbroken - weer een les voor de toekomst. Wassenaar krijgt veel voor de kiezen: vertrekkende commandant, problemen met het vinden en houden van vrijwilligers en de regiovorming. En weer merk ik hoe belangrijk de component vrijwilligers in het korps is.

Op de late avond nog bezoek van mijn dochter Vanessa en haar (nieuwe) vriend Jan-Willem. Prima kerel, dus van pa mag het (als ze zich daar al iets van zou willen aantrekken). Fijn dat het goed gaat met mijn kinderen, al is ook bij hen zorg over de economie, de banen bij resp. een reclamebureau en een telefoonmaatschappij.

Dinsdag bijpraten met Natalie en Emy, rustpunt in drukke tijden. Het een na laatste college in oude samenstelling. Ook hier lichte weemoed. Ik sprint in en uit bij de Nationale Dag van Oman op 100 meter van de Paauw. Geen Omanitisch warm buffet maar een kaascroissant en broodje in de brandweerkazerne van Leidschendam-Voorburg vlakbij de Landscheidingsweg. Goed overleg met het voltallige college van die gemeente, die toch als andere zustergemeente van Wassenaar, naast Voorschoten, kan worden beschouwd. We spreken onder meer over de onderlinge samenwerking. Een (groot) grondbezitter in Wassenaar bezoekt Nico Alkemade en mij om over de Hoge Klei te praten. Laat in de middag Presidium waar de raadsvergaderingen van 1 en 15 december worden voorbereid. Om half acht werk ik nog wat losse eindjes af waar ik morgen vroeg niet aan toekom. De bezwaarschriftencommissie staat daarbij hoog op de lijst. Bijna fileloos naar Amsterdam naar het schaakmuseum Max Eeuwe vlakbij het Leidseplein. Daar vergadering van de stichting Viola Viola met een Indiaas etentje tot slot .

Woensdag naar Den Haag, bestuur van de hulpverleningsregio. Ambulances, brandweer, oefeningen, kortom een heel zorgpalet trekt voorbij. Na afloop praten we als burgemeesters informeel na met een kop koffie. Een groot aantal heeft ernstig persoonlijk of gemeentelijk leed in de nabijheid te verwerken gehad. Het leven is zo broos. Enigszins aangeslagen verlaat ik het Voorburgse raadhuis. Lunchen op de Paauw en daarna weer terug naar Den Haag, dagelijks bestuur Haaglanden. Veel verkeer en ruimtelijke ordening, maar ook jeugdzorg en aardgasbussen. Werkt toch wel goed zo'n regio. De wijkwandeling Rijskdorp blijkt een tochtje in een tuk-tuk te zijn: heel bijzonder. De voorzitter van de wijkvereniging is even niet zo fluks ter been, waardoor we wat meer rijden dan wandelen. Een bijzondere ontmoeting op de hoek van de weg uit Katwijk met Katwijkse ?hangouderen?, een leuke groep wat oudere mannen die lekker in het zonnetje plegen te zitten en naar voorbijgangers zwaaien. Wethouder Van der Lee blijkt ook hier bekend- vast een Rijnsburger. In het onvolprezen Ooievaartsnest van het NIAS (wat een goede keuken!) praten en borrelen we na met het goed ingevoerde en gezellige bestuur. Laura en Wim flankeren mij als vanouds. Er zijn kleine kwesties aan de hand maar ook die verdienen aandacht. Op het laatst gaat het gesprek vooral over (het imago van) Wassenaar, waarbij een relatief nieuwe inwoonster, Froukje Cleton, zich goed weert met een paar rake observaties. ?s Avonds lekker thuis aan de buis.

Donderdag de Chinese Ambassadeur op bezoek, vergezeld van twee diplo's. Hij is relatief jong, spreekt goed Engels en is al goed ingevoerd in Nederland in deze paar maanden. We spreken over de Chinees-Nederlandse betrekkingen, de rol van cultuur en de verschillende vormen van (gemeentelijke) democratie. Op het laatst snijd ik nog twee concrete Wassenaarse kwesties aan. Beladen onder de fraaie cadeaus (gelukkig had ik ook wat te bieden) ga ik naar de volgende afspraak met de Stichting Kunst en Cultuur. Met wethouder Van der Locht naast me evalueren we de verrichtingen van de Stichting in een bestuurlijk overleg. De geest van de nieuwe portefeuillehouder hangt al wat boven het gesprek. De expositie Hoogspanning blijkt ook financieel te zijn geslaagd. Er wordt constructief over en weer gesproken. Op de fiets naar de Haagsche Golf voor een lunchgesprek met een lokale onderneemster. Ze heeft goede ideeën over het imago van Wassenaar en we besluiten daar met een paar mensen eens over te praten. Zo loopt er een lijntje tussen gisteren en vandaag. Ook topsport komt langs. Daarna twee uur Georganiseerd Overleg in het gemeentekantoor bij Annemiek Unk op de kamer., De leden zijn positief verbaasd over mijn openheid en flexibiliteit bij onder meer het onderwerp belastingsamenwerking. Wat heeft Nederland toch een breed ontwikkelde overlegdemocratie. Met Annemiek praat ik na over een paar zorgpunten. Zo ook later op de Paauw met Pim van de Locht. Marc van Dijk loopt even binnen. Volgende week even voorpraten. Een half uur thuis om de miauwende kat eten te geven en dan naar Amsterdam voor de openingsavond van IDFA in Pathé Tuschinski. Confronterende film over armoede als voornaamste exportprodukt van Afrika. Onderweg ernaar toe zowel files als ernstige telefoongesprekken met mijn echtgenote die voor een dilemma staat deelname aan een werkbezoek aan Japan met een zware volksgezondheidsdelegatie af te gelasten, omdat ze als voorzitter van GGZ een boodschap van bestuurlijke ongehoorzaamheid bij de staatssecretaris gaat neerleggen. Ik probeer mee te denken zoals dat betaamt tussen partners. Middernacht thuis en de knoop blijkt doorgehakt: geen Japan.Ook wel weer gezellig !

Snel naar...