week 41 Schilde, schuld en boete
Vrijdagochtend maken we als college de balans op van de stuurgroepvergadering in Katwijk de avond ervoor, en de communicatie daarover. Het resultaat is zoals de Britten zeggen een ?mixed bag?. Er is begrip voor posities van anderen met belangen en grondgebied onder het motto?je kunt veel binnen halen maar niet altijd alles?. Op sommige onderdelen was net iets meer tegemoetkomendheid welkom geweest. ?On balance?ligt er naar onze overtuiging een goed verdedigbaar rapport over de motie. Een paar uur later dan eerst de bedoeling was ga ik naar Leiden voor 3 oktober. Het is prachtig herfstweer en de stad is uitgelopen. De sfeer en ambiance zijn schitterend. Ik kom net op tijd in de fraaie B&W kamer (Escher !) van Leiden om het staartje van de speech van de collega van Dronten- gast van Leiden - te horen. Een kundig spreker. Een haring met uitjes en een glaasje korenwijn gaan er goed in. Daarna de traditionele maaltijd op mijn oude studentenvereniging Minerva. Ik praat bij met Leidse wethouders. De hutspot smaakt goed, en zoals de Leidse burgemeester het uitdrukt, weer beter dan vorig jaar. Daarna een uurtje in de zon naar het begin van de optocht kijken. Leidser dan Leids en dat doet mij als oud inwoner goed. Helaas daarna geen tijd om naar de Duitse nationale dag te gaan, want Valkenburg roept. Ik wikkel in nauw contact met Nico Alkemade en ambtenaar Hans van Son de laatste wijzigingen en wensen af met voorzitter Jos Wienen. Om vijf uur zijn we er doorheen. Op de fiets naar de Haagsche voor de bijeenkomst van oud Minerva leden ter gelegenheid van 3 oktober. Ik houd het kort want er wacht een etentje bij Carola Burgerhout, een belangrijke speler bij het onderwerp Duindigt als (groot) grondbezitter in de directe omgeving. Marleen en ik laten ons boeien door haar familiegeschiedenis en de fraaie herbouwde boerderij aan de Laan van Koot. De andere gasten zijn buurtgenoten en oud Wassenaarders die nu in Bloemendaal wonen. Rond elf uur gaan we nog even naar het feest voor de oratie van dorpsgenoot Erik van de Loo. De trotse professor heeft veel gasten in Kasteel Oud Wassenaar. We treffen ook raadsleden.
Zaterdag vroeg uit de veren en op de fiets naar Den Haag waar ik rond half tien de trein pak naar Maastricht waar de branchevereniging voor de dans, DOD, een heidag heeft over de toekomst van de vereniging. Dat gebeurt in de marge van de Nederlandse dansdagen aldaar, een mooie bundeling van de beste voorstellingen van het seizoen. Helaas zie ik alleen de directiekamer van het theater aan het Vrijthof van binnen en geen enkele voorstelling. In de trein veel gelegenheid tot lezen en verwerken van papier. Wanneer komt het karretje met de koffie terug ? Tegen zevenen parkeer ik mijn fiets thuis en verkleed me in 10 minuten in smoking voor het Pink Ribbon Gala in de Witte in Den Haag. Voor een goed doel, en op Amerikaanse leest geschoeid. Marleen gaat op de foto met Els Plasterk. We treffen Courtney en Marnix van Rij. Tegen middernacht thuis. De drukte gaat zondag door maar gelukkig eerst wat uitslapen en hard lopen. In de middag ben ik gevraagd een tentoonstelling van drie kunstenaars in Haarlem te openen bij onze huisgalerie Annee. Goede kunstenaars, en een aardig stel dat de galerie runt. We eten bij hen thuis in Heemstede, halen onze zoon op in Amsterdam en werken ons als elke (late) zondagavond door agenda, stukken en kranten heen.
Maandag weer vroeg uit de veren voor een werkbezoek van het college aan ?zustergemeente? Schilde. Het is niet een formele zustergemeente, het is geen jumelage, maar een toevallig ontstaan contact na een debat dat ik in juni in Antwerpen had met de Vlaamse collega van een nabijgelegen dorp, dat wel iets heeft van Wassenaar. We waarderen de uitnodiging daar te gaan kijken zeer. Het is stimulerend bij een ander in de keuken te kijken, al zijn de Belgische verhoudingen toch hier en daar anders dan in Nederland. Het gemeentehuis met museale expositieruimte is fraai, open en toegankelijk. We bespreken van alles, van politie tot brandweer en begroting. Aan tafel gaan we 1 op 1 verder, zonder karnemelk en toch met een glaasje wijn. Je past je immers aan. Een rondrit door de mooie omgeving besluit het bezoek. In de bus terug raakt de stemming wat bedrukt door signalen dat de brief van de Stuurgroep minder goed is gevallen bij een enkele fractie dan we dachten. Dat wordt buffelen dinsdag. Ik stap in Dordrecht uit het busje om naar Utrecht te gaan voor een werkdineetje over de Vrede van Utrecht 1713. We eten in de Eykman zaal van het mooie Utrechtse Academiegebouw.
Dinsdag D day. Maar het wordt de dag van schuld en boete. Het debat is eigenlijk kort en krachtig. Twee fracties verwerpen het nu twee keer aangepaste Integraal Structuurplan en dat is erg jammer. Er is na het aftreden van de wethouders- in het jargon: het ter beschikking stellen van de portefeuilles - een mengeling van ontreddering en een gevoel van onwezenlijkheid. De crisis lijkt bij sommigen pas langzaam in te zinken. Aan tafel in mijn werkkamer drinken we een glaasje en peinzen we na. Terwijl sommigen nog de kroeg in gaan kom ik wat aangeslagen thuis. Lang kan ik me dat gevoel niet permitteren en ik besluit krachtig na te denken en op te treden om de crisis, in goed overleg, op te lossen. Eerst peil ik woensdagochtend de gevoelens van de fractievoorzitters. Eerst collectief, daarna een voor een in de biechtstoel. Deze en gene gaan praten. Tussen een paar sollicitatiegesprekken voor hoofd kabinet en communicatie door, doe ik veel crisistelefoontjes en dat gaat zo de komende 48 uur non stop door. Ik gooi overbodige of verschuifbare dingen uit de agenda: first things first. Het DB Haaglanden wil ik vanwege het belang voor Wassenaar wel doen. Daar in het Haaglanden gebouw aan de Grote Markt doe ik een opname van TV West. Ook het gesprek met het bestuur van Duindigt gaat door, de situatie is er ernstig genoeg voor. Eind van de middag stemmen Alkemade en ik af hoe en wanneer we met de Stuurgroep bijeenkomen. Dan snel naar cafe-restaurant Tender aan het Valkenburgse meer waar ik tegen de honderd Wassenaarse ondernemers toespreek over de Wassenaarse economie in het kader van het nieuwe, prima WOP-initiatief van het gouden duo van Herck-Van der Lee. Helaas kan ik niet lang bij de borrel blijven, Marleen is uitgenodigd voor een feestelijke bijeenkomst van de Raad van Toezicht van TELEAC waar zij nieuw lid van is. Aurel en ik gaan mee want na een buffet in Gooiland kunnen we de Ashton Brothers zien en dat is natuurlijk helemaal top. De kaartjes voor Alfred Brendel zijn met pijn in het hart naar anderen gegaan. Ik spreek met voorzitter Wim Deetman over de crisis. Iedereen heeft net weer een slagje ander advies.
Donderdag naar de Klomp voor een bijeenkomst van het Genootschap van Burgemeesters over crisismanagement. Onderwerp natuurrampen en andere crises, maar ik krijg ook veel vragen. Mijn rol verandert langzaam in de loop van de ochtend van cursist naar docent, al is de Wassenaarse crisis nog lang niet opgelost. Onderweg doe ik handsfree twintig telefoongesprekken. ?s Middags feestelijke heropening van het Rijnlands Lyceum. Een prachtschool op een prachtplek. En wat hebben ze met zijn allen, leerlingen, docenten en leiding, de verbouwing goed doorstaan. Klasse. De stemming is feestelijk. Daarna extra college, extra Stuurgroep, en ik besluit met een hapje eten bij de Engelse ambassadeur. Gelukkig kun je er laat binnenlopen, na 5 kop koppen koffie in het altijd mooie Katwijkse raadhuis. Ik bel nog wat en ga tegen enen te bedde.