Gemeente Wassenaar - 19-07-2007 Verhuizen, ja leuk?

19-07-2007 Verhuizen, ja leuk?

Mmm, tsja, wat zal ik zeggen? Afgelopen vier dagen intensief verhuisd. Zoals zo veel Nederlanders (en dat geeft troost en relativeert ongemak) geconfronteerd met de bureaucratische monsters van Casema, KPN en wat dies meer zij, burgemeester of geen burgemeester, en terecht. Ik bespaar u de details, maar een gemeente (flauwe grap) is er helemaal niks bij.

Alleen al de bereikbaarheid om maar te zwijgen van de klantgerichtheid. Leve overigens, als U mij deze sluikreclame toestaat, de firma UTS. Professionele verhuizers, met prima mensen in de sjouw en de begeleiding en kennelijk al generaties de verhuizers van de burgemeester. Mooie traditie, maar ook die moet je elke keer weer waarmaken.

Genoeg daarover, mijn eerste nacht Wassenaar was in Hotel Duinoord (we hadden nog geen enkel meubel in het tijdelijke huis) en waar kan je beter genieten van de natuur dan daar. Joggend in de vooravond en de vroege ochtend denk ik weer eens dankbaar aan de baan die mij in dit fraaie dorp is gegeven. Terug in het hotel bedenk ik dat ik nog wel wat tips zou hebben om het hotel nog aantrekkelijker te maken dan het al is, maar laat ik die energie nu maar vooral aan de gemeente besteden. Ondernemen is niet mijn eerste bezigheid hier! Maar waar is Ajax toch de laatste jaren aan het voorbereiden of ben ik te nostalgisch?

De tweede nacht is in het echte tijdelijke huis. Leuk om tussen de vele praktische zaken wat te ruiken aan het ondernemersklimaat. Een doe-het-zelf zaak, een Chinees en een bloemenstal.

Ik verliet U vorige week donderdag vlak voor een belangrijk overleg over Valkenburg en de infrastructuur daaromheen, met betrokken partijen. Ik hernieuw de kennismaking met burgemeester Jos Wienen van Katwijk, een kordaat type, goed van de tongriem gesneden. Ik spreek af dat we elkaar nog eens à 2 ontmoeten, het klikt. Wat natuurlijk iets anders is dan het
weggeven van het belang van een stevige groene buffer en oplossingen voor de infrastructuur zoals wegen. We moeten
het wel met zijn allen doen. De nieuwe gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, oud wethouder in Dordrecht en ook het CDA maakt een stevige en prettige indruk. Ook met hem en het hele college van GS moet goed worden samengewerkt.
Onze wethouder Nico Alkemade schetst met verve op de kaart de dilemma's ook t.a.v. het water. We spreken na afloop en daags erna bij de lunch af dat we de raad (of misschien wel de raden, want ook Katwijk is volop betrokken) goed in dit proces zullen betrekken want de tijd gaat dringen. Intussen merk ik dat de positie van Haaglanden beter op de
kaart komt dan tevoren en dat is winst.

 Ik bedank een paar dagen later na afloop van een overleg oer brandweer en hulpverlening, Bas Verkerk, collega van Delft, voor zijn inzet. Hij is onze bondgenoot en dat wil ik graag zo houden, daarom zijn bestuurlijke schouderklopjes en bedankjes ook belangrijk. Het belang van het menselijke in de politiek mag niet worden onderschat. Je kan wel gelijk hebben, maar je
moet het ook krijgen..

Opvallend is wel het enorme aantal mannen in deze overlegorganen, en ik ben er weer één. Hoe komt dat toch?? Ik moet daar na een fractie met merendeel vrouwen en een functie in een sterk gefeminiseerde sector (cultuur, onderwijs) aan wennen. Ben blij dat Ineke van Wel, de collega van Rijswijk in Haaglanden, naast de acht mannen.. zo markant aanwezig is.
Eén van die acht gaat vertrekken, toch nog verrassend al zoemde iets rond. Wim Deetman, een reus van een bestuurder met een enorme staat van dienst en een hoogst eigen bestuursstijl,is voorgedragen voor de Raad van State. Ik sms hem vrijdag begin van de middag en krijg direct iets aardigs terug. Klinkt gek na twee weken, maar ik zal hem missen. De
geruchtenmachine over wie hem opvolgt start dezelfde middag. Ik houd u op de hoogte.

Vrijdag een inwerk en bijpraatdag , Duindigt, afscheidslunch met Nico Alkemade die welverdiend vakantie gaat houden want de man werkt echt hard. We spreken uiteraard over Duinrell en hopen dat de bemiddeling wat oplevert. Later in de week spreek ik met de aangezochte externe begeleider/voorzitter. Einde van de middag hoog bezoek van goede oude
vriend Thom de Graaf die met een kop thee en een wandeling door het park van de Paauw bijtankt voor een zware Vierdaagse Week in Nijmegen. 's Avonds thuis bij vrienden in Den Haag schrik ik als Loek Hogenboom mij
belt. Wel alarm, maar geen crisis. Hij belt halverwege de avond met dat relatief goede bericht terug. Gooi er later nog een nazorgetelefoontje tegenaan. Ik besef dat mijn consumptiepatroon een verdere permanente matiging zal ondergaan; je bent in beginsel 24 uur 7 dagen per week in dienst. Geeft niks, je krijgt er veel voor terug.

In het weekeinde behalve inpakken een verjaarsbezoek aan mijn aangetrouwde neef de autocoureur Jan Lammers. Hij heeft vanuit de flat in Katwijk mooi uitzicht op Wassenaar. We praten over auto's en paarden, want Jan(tje) zat ook al eens op de sulky op Duindigt. Er ontstaat een lichte spraakverwarring als ik de afkorting B&W bezig, die Jan, begrijpelijk vanuit zijn vak, als BMW verstaat. Ieder zijn vak natuurlijk, maar leuk verschillende werelden te mixen. Ik nodig hem en
zijn partner Mariska uit om op de Paauw te komen, en ik weet al iemand die dat heel leuk vindt..

Daarna door naar het North Sea Jazz Festival, nu voor de tweede keer alweer in Rotterdam. De opzet is beter, de passages ruimer, de muziek fantastisch. Ornette Coleman, Ronald Snijders en nog veel meer. De terugkeer van Sly op het podium is wat moeizaam ondanks alle steun van zijn Family Stone. Candy Dulfer swingt weer als vanouds, ze kan nog 70 jaar zeker mee, want in de jazz wordt je oud. In het VIP dorp spreek ik met de vrouw die mij als afscheidscadeau in mijn vorige baan uitnodigde, Jerney Kaagman. We praten lang over de lokale politiek en de rol van lokale partijen. Zij heeft er een opgericht in Blaricum, waar het richting burgemeester niet makkelijk is gegaan, vandaar de vacature daar. Landelijk zijn Jerney en ik lid van dezelfde partij, ze was vroeger een graag geziene gast bij de fractie over etherfrequenties. Bij de uitgang kom ik een vermoeide Hans Dijkstal tegen, plaatsgenoot. Hij lichtte me een paar weken voor mijn aantreden uitgebreid in over het
politieke en bestuurlijke wel en wee van Wassenaar en had toen smakelijke anekdotes over zijn wethouderschap begin jaren '80. Ik wens hem sterkte met de perikelen rond het Filmfonds, waarvan hij geen voorzitter meer mag zijn door ingrijpen van Minister Plasterk.

Vandaag, donderdag weer op halve kracht, aan de slag. Gesprek met de begeleidster van de Paauwlezingen, de dynamische netwerker Marleen Zuijderhoudt die Den Haag en Wassenaar verbindt. Ik lunch met de eminence grise van de raad, Fred Sanders, die morgen lekker gaat varen. Wat een aardige en wijze man toch. Ik verheug me op de gesprekken die
nog komen met zijn collega's En nu op naar de opening van de RABO!

Snel naar...